تولد شانزده سالگی دوست داشتنی من....

مگر نه اینکه همه روزهای تولد دوست داشتنی هستند، چرا باید هیچ کدامشان از بقیه دوست داشتنی تر باشد؟چون این

یکی برای من به نظر مانند مواد مخدر می رسید. در دالس ویل انها تولد شانزده سالگی من را درست مانند هر روز

دیگری جشن گرفتند.

تمام اش با صدای فریاد کشیدن پسر کودن بر سر من شروع شد.

چطور ممکن است دو فرزند از یک پدر و مادر باشند و انقدر متفاوت از هم باشند؟ من یک سری نظرات درباره مرد

پستچی داشتم اما مادرم در مورد پسر کودن باید با کتابدار روی هم ریخته باشد.

خودم را از تختم بیرون می کشم و پیراهن بدون استین سیاهم، شلوار جین و چکمه های پیاده روی را می پوشم و لبهایم

را با رژ لب سیاه، سیاه رنگ می کنم. دو کیک سفید که با گل تزیین شده و یکی به شکل عدد یک و دیگری به شکل عدد

شش است بر روی میز اشپز خانه منتظر من بود. با انگشت سبابه ام کمی از خامه روی کیکی که به شکل عدد شش بود

را خراشیدم و مزه کردم.

مادرم در حالی که من را می بوسید گفت:

او یک بسته را به من می دهد، پدرم در حالی که گردنم را می بوسد می گوید

من در حالی که بسته را به پدرم نشان می دادم سر به سرش گزاشتم و گفتم:

بسته را تکان دادم و صدای تلق تلقی را شنیدم. به کارت تولدت مبارک خیره شدم،

باشد... ماشین خفاشی مخصوص خودم، به هر حال امروز روز تواد شانزده سالگی من بود.

مادرم با لبخند گفت:

_ می خواستم برات یه چیز مخصوص بخرم.

_هر دختری باید برای اتفاقهای به خصوص یه گردنبند داشته باشه

_تو هر سال همینو میگی

_به هر حال من دیشب دیدم که یه ون جلوی قصر پارک شده.

_امکان نداره!بالاخره یکی اونجا ساکن شد؟

_فکر کنم، اما تموم چیزی که من دیدم کارگرهایی بودن که میز تحریر بلوط ، ساعتهای عهد پدر بزرگها، و صندوقهای

_احتمالا از اونهاست که با شلوار ارتشی به دنیا اومده و من مطمئنم والدینش اعظای عصا قورت داده یه سازمانی هستند.

_اره و دروازه رو بر ندارن و به جاش حفاظهای امنیتی بزارن.

_و یه ؼاز پلاستیکی جلوی چمنهاشون

_می خواستم برات یه چیز به خصوص بخرم ، به نظر میاد شونزده ساله شدی.