هر روزی یکی از لنگه های جورابش یا تی شرتش اویزان می شد. من متوجه شدم دختران افاده ای که هیچ وقت با من

صحبت نمی کردند حالا ناگهان در کلاس جبر به من لبخند می زنند. انها دختران ترور بودند، قول همه چیز به انها داده

شده بود، به همراه یک نمایش. خیله خوب من چیزهای زیادی برای نشان دادن داشتم.

زمانی که شلوار نظامی او که تکه های علؾ و لکه های کثافت را بر خود داشت بیرون اویزان شد دیگر همه می دانستند

ان کمد مال کیست. حالا پسرهای در سالن به من لبخند می زدند، انها دقیقا از من درخواست بیرون رفتن اما ناگهان من

به شیوه ای بین همه مشهور شده بودم.

البته به جز ترور، اما من احساس امنیت می کردم، حالا که همه کسی که می دانستند ان کمد مال که بود اگر هر اتفاقی

برای من می افتاد او فرد مظنون بود. اما او هیچ تهدید ؼیر عادی ای نکرد. یک روز او گفت:

" من حسابتو می رسم هیولا"

او فک من را زمانی که من و بکی می خواستیم به سمت خوانه برویم با دستش گرفته بود من در جواب داد زدم:

"چکمه های جنگی بیشتر از کفشای راحت صدمه می زنن"

صورت من بین دستهای او فشرده می شد.

مت در حالی که او را کنار می کشید گفت:

"بزار بره"

من می توانستم ببینم که حتی مت از شوخی من لذت برده است. من مطمئنم که او هم گاهی از طرز رفتار ترور خسته

می شود. او گیر بهترین دوست ترور بودن افتاده بود.

ترور دوباره فریاد زد:

"تو هیچی بیشتر از یه مسخره نیستی"

خوشبختانه مت دستش را کشید و او را دور کرد. من حال اینکه بعد از یک روز طولانی در مدرسه شروع به جنگیدن

کنم را نداشتم. او دوباره فریاد زد:

"تو فقط منتظر باش، توفقط منتظر باش"

من هم فریاد زدم:

"برو با وکیلم صحبت کن"

پنهانی در دلم ارزو می کردم که بعدها به جراحی پلاستیک نیازمند نشوم. زمان پایان بزرگ بود، دانش اموزان زیادی

در اطراؾ کمد من جمع شده بودند. من حتی دیدم که "فرشمن" دارد عکس می گیرد.

این مهم ترین چیزی بود که همه منتظرش بودند، شورت سفید رنگ مدل کلوین کلین ترور به در کمدم چسبانده شده

بود. پایین ان نوشته شده بود:

"سفید مال باکره هاست، درسته ترور؟"